စနစ္တက် မတက္လွမ္းခဲ့ေတာ့ ေျခတစ္ခ်က္ အေခ်ာ္မွာ ငါ ျပဳတ္က်ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေသးတယ္ ဖင္ထိုင္ရက္ က်လို႔

ကြၽန္ေတာ့ဇာတိခ်က္ျမဳပ္ရာ မံုရြာႏွင့္ ေဝးကြာခဲ့သည္မွာ ၈ ႏွစ္ခန္႕ရိွခဲ့ေပျပီ။ အခုလို ခ်င္းတြင္းမွာ မံုရြာရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြရရိွခဲ့တဲ့အတြက္ ခ်င္းတြင္းကို ဖန္တီးခဲ့ၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္။ ကြၽႏုပ္၏ မံုရြာအလြမ္းကို ဒီေနရာမွာ ဖြင့္ခြင့္ျပဳေစခ်င္ပါသည္။ (၁) ကြၽန္ေတာ့ေနရပ္က ရံုးၾကီးရပ္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ႏွင့္ လက္တစ္ျပတြင္ရွိသည္။ တာရိုးၾကီး၏ ကတၱရာလမ္းမ တစ္ဘက္တြင္ ေဆာက္လုပ္ေရး႐ံုးရိွ၏။ ႐ံုး၀န္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္အျမတ္ႏိုးဆံုးအိမ္ကၽြန္ေတာ့တစ္သက္တာ တသသလြမ္းေနမည္ျဖစ္ေသာအိမ္။ ကၽြန္ေတာ့ ကေလာင္နံမည္ကို စဦးအိမ္ဟု ေပးရျခင္းသည္လည္း ထိုအိမ္ကိုလြမ္းေသာေၾကာင့္ တမ္းတေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုအိမ္သည္ ေ၀ဠဳ၀န္လမ္းဟုေခၚ၍ ကေလး၊ ေခြး အလြန္ေပါေသာလမ္းေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနၾကစဥ္ ကေလးမ်ားႏွစ္သက္ရာ လွ်က္စားသည္ လာေလ့ရိွသည္။ လွ်က္စား တစ္ထုပ္ 15 ျပား ဆိုေသာ အသံၾကားလွ်င္ အလုအရက္ လက္၀ါးျဖန္႕ၾကသည့္ အထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါသည္။ လွ်က္ဆားသည္ၾကီးကလည္း `ဟ ဒီလမ္းက ကေလးေပါလွခ်ည္လား` ဆိုျပီး အံၾသရသည္အထိျဖစ္သည္။ `လက္၀ါးေတြျဖန္႕ရင္ လွ်က္ဆားေတြရမယ္ေနာ္ လွ်က္ဆား´ ထိုအသံကိုတမ္းတဆဲ။ ကၽြႏုပ္၏အိမ္သည္ ၀န္ထမ္းအိမ္ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ႏွစ္အိမ္ပူးထားေသာ ၀န္းထရံကာ သစ္သားအိမ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ကမ္နားရပ္ကြက္လည္းျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ေျခတိုင္အိမ္ရွည္အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။ လမ္းထဲတြင္ ကၽြႏုပ္၏ အိမ္ေရွ႕ေျမျပင္က်ယ္သည္ ကေလးမ်ား ေဆာ့ကစားရာ ကစားကြင္းအျဖစ္တည္ရိွေနခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ႕တည္တည့္တြင္ ကုကၠိဳပင္ၾကီးရိွသည္။ ထိုကုကၠိဳပင္ၾကီးသည္ အခုထိ ကၽြႏုပ္ရင္တြင္းရိွ အထိမ္းအမွတ္အပင္တစ္ပင္လည္းျဖစ္သည္။ ထိုအပင္ေအာက္ ေဆာ့ကစားခဲ့သည္မ်ားကို အမွတ္ရတမ္းတမိေနဆဲ။ အျမဲေရွာက္ခဲ့တဲ့ တာရိုးေပၚက လမ္းေတြေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့ေျခရာေလးေတြရိွေသးရဲ႕လား။ ခ်စ္တြင္းျမစ္ျပင္ၾကီး အခ်ိန္မဲ့ထို္င္ၾကည့္ေနဖို႕ကၽြန္ေတာ့မွာအခြင့္မရိွေတာ့ဘူးလား။ ဒါေတြကိုတစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာျပန္ယူမည္။ ကၽြန္ေတာျပန္လာမည္။ သုိ႕ေသာ္ ျပန္မလာႏိုင္မီွ ထိုအမွတ္တရ မ်ားကို ခ်င္းတြင္းမွာ တမ္းတခြင့္ျပဳမည္ဆိုလွ်င္ . . . www.chintwin.com forum တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့သည္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ပါသည္

``ဟာ . . . မင္းဟာကလည္းကြာ`` ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေပါက္ျပီးထေအာ္သည္။ `` အဓိပါယ္မရိွဘူးကြ သူ႕ ဘာသာသူ ဘယ္ . . .`` ``ေဟ့ေကာင္ေတာျပီကြာ ဆက္မေျပာနဲ႕ ေတာ့`` သူဆက္ေျပာမည့္စကားကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့။ လၻက္ရည္ဆိုင္က သီခ်င္းသံ ပ်ံလြင့္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္မိႈင္က်သြားသည္။ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းဘာေျပာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ အသံမ်ား၊ ဘာမွမသိေတာ့။ နားထဲမွာ သီခ်င္းစာသားေတြနဲ႕ အတူ . . ´´ ရင္ထဲက ကိုယ့္ရဲ႕ ေ၀ဒနာ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ . . ျမိဳသိပ္ျပီးသိမ္းထားလိုက္ပါမယ္ . . ေနပါေစေတာ့ မင္းေလးကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တာ . . .´´ ´´ေဟ့ေကာင္ ငါေျပာေနတယ္ေလကြာ´´ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနပံုကို မၾကိဳက္။ ``စိတ္ျမန္တယ္၊ ျပတ္သားတယ္၊ ငါသိထားတာ ဒီလိုပါကြ အခုေတာ့မင္းဟာက သူ႕မွာ . . ´´ ´´ေတာ္ျပီလို႕ေျပာေနတယ္ကြာ´´ ´´ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ´´ ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ကိုေက်ာ္ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ခံုလြတ္ႏွစ္ခုကို ၀င္ထိုင္ရင္းေျပာသည္။ ´´ . . . .´´ ေလေျပကတစ္ခ်က္ခ်က္ေ၀ွ႕လာသည္။ သဘာ၀၏ေလေျပမဟုတ္။ အင္းယားေရျပင္ေပၚမွ ေအးျမေသာ ေလေျပမဟုတ္။ ျဖတ္သြားေသာ Bus ကား၏ ပူအိုက္ညစ္ေထြးေသာေလေျပကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္ပါ။ ျမိဳ႕ထဲမွာ လဘၻရည္ဆိုင္ထိုင္ရတာ။ Bus ကားစီးရတာ။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္ပါ။ အနားကို အဘြားအိုၾကီး တစ္ေယာက္ ကားခမရိွလို႕ လာေတာင္းသည္။ အေၾကြ ငါးဆယ္ထည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မၾကိဳက္ပါ။ ´´မင္းနားလည္ရင္ ကိုယ့္စိတ္မွာ ေၾကနပ္ျပီ . . . . .´´ ခ်စ္သူသည္ ေလမတိုက္ေသာေနရာတြင္ထိုင္ေနသည္။ ဆူညံသံတို႕အျပည့္။ အဘြားအိုၾကီးတစ္ေယာက္ ညီးေနသလို။ ေလထုသည္ မည္သူ႕ကိုမွ အားမေပး။ ေနပူေနရာမွ ရုတ္တရက္ မိုးသားေတြ မည္းတက္လာသည္။ သိပ္မၾကာ သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာခ်သည္။ ကၽြန္ေတာ္ မိုးရြာသီကို ၾကိဳက္သည္။ မိုးရြာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရတာ။ ေျပးရတာ။ ေအာ္ရတာ။ ခ်မ္းလာရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္ ေစာင္ထဲတြင္ ေကြးျပီး စာဖတ္ရတာ။ ဒါကၽြန္ေတာ့ငယ္ဘ၀ တစ္စိတ္ တစ္ပိုင္းလည္းျဖစ္သည္။ အခုလည္း . . . ´´၀င္းထက္ မင္းဘာေတြ ေတြးေနတာလည္း´´ ေမာင္ေမာင္က ပခံုးကိုလာပုတ္သည္ ´´see`` ...

ေလျပင္းတိုက္တဲ့ည။ ရင္ခုန္သံအရိွန္အဟုန္နဲ႕ဖုန္းေျပာၾကေတာ့။ နားဂစ္ ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ေတာင္မမႈေတာ့။ အားလုံုးျငိမ္သက္သြားေတာ့ ေန႕လည္ေတာင္ေက်ာ္သြားၿပီ။ ေျခရင္းျပတင္းေပါက္က ကၽြန္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုးျမင္ကြင္း။ ပိေတာက္ပန္းေတြ လႈိင္လႈိင္ပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ ပင္ၾကီးေပါ့။ အခုေတာ့ ထင္းသာသာငုတ္တိုတစ္ခု။ ဒီအပင္ကုိပိုင္တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးေတာင္ က်ိဳးပဲ့ပ်က္စီးေနၿပီေလ။ မုဂ္၀ကလည္း အရင္လိုမခန္႕ျငားေတာ့။ တစ္ခုေသာ ဂိတ္ေသး တစ္ခုမွာ ေတာ့ အနီေရာင္ေအာက္ခံ အျဖဴစာသားနဲ႕ ဆိုင္းဘုဒ္တစ္ခုေတာ့ယိုင္ယိုင္နဲ႕နဲ႕ေပါ့ `အခြင့္မရိွမ၀င္ရ´ တဲ့ ။ ။

Purpose: to motivate myself to focus what I want and to get a clear ambition.  ------------- For a long time, I have been thinking of what I really want and checking process of my mind all the time. And I want to know what sort of ability I have. Ok let say, a software engineer is the strong wish I eagerly want to be smart at. What should I do now? Yep! You will say “Hey foolish-baby, you want to be a software engineer, you must learn it.” Yes, I am, sir. I am one of foolish boys, who want to reach a big city of dream but just sit beside the road, saying “Will that city give me a chance to be a rich powerful smart man?” I get no answer to ...